Çocukluğumda yaz aylarını geçirdiğimiz evin küçük bir avlusu vardı. Öğle saatlerinde herkes içeri çekilir, dışarıda yalnızca yaprakların gölgesi kalırdı. Yıllar sonra o eve döndüğümde, mekânın benden daha çok şey hatırladığı hissine kapıldım.
Yazarken evleri ve bahçeleri dekor olarak değil, anlatının tanığı olarak düşünüyorum. Bir basamak aşınır, duvarın rengi solar, ağaç büyür. İnsanlar konuşmasa da zaman kendini yüzeylere kaydeder.
Nar Ağacının Gölgesi bu düşünceden doğdu. Romandaki avlu, iki kız kardeşin birbirinden sakladığı şeyleri biliyor; okur da o bilginin izini mevsimler boyunca sürüyor.
