Mektuplarda beni en çok etkileyen şey, iki zaman arasında asılı kalmaları. Yazıldığı an ile okunduğu an hiçbir zaman aynı değildir. Araya yollar, bekleyişler ve bazen yıllar girer.
Eylül Mektupları’nı yazarken her mektubun kâğıdını, mürekkebini ve katlanma biçimini ayrı ayrı düşündüm. Çünkü taşıdığı söz kadar, o sözü koruyan nesnenin de bir hikâyesi vardı.
Bugün birbirimize çok hızlı ulaşıyoruz. Yine de bazen söylemek istediğimiz cümleye yetişemiyoruz. Belki de mektubun yavaşlığı, insanı kendi sesine biraz daha dikkatle bakmaya çağırıyor.
