Yazma süreci çoğu zaman sessiz ve yalnız. Oysa kitap okura ulaştığı anda çoğul bir hayata kavuşuyor. Bir karakter, hiç düşünmediğim bir anıyı hatırlatabiliyor; küçük bir ayrıntı, başka bir okur için hikâyenin merkezine dönüşebiliyor.
Söyleşilerde en sevdiğim an, bir okurun kendi okuma deneyimini anlatmaya başladığı an. Çünkü o noktada kitap artık yalnızca benim yazdığım metin değil; birlikte kurduğumuz bir hafıza oluyor.
Bu karşılaşmalar, bir sonraki hikâyeye başlarken masaya taşıdığım en kıymetli şeylerden biri.
